Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Τί λένε τα δόντια για εμάς | Η ολιστική διάσταση της οδοντιατρικής”. Μπορείτε να το αποκτήσετε μέσα από εδώ. 

Γνωρίζετε ότι η βασική αρχιτεκτονική του προσώπου μας ακολουθεί ένα πολύ συγκεκριμένο και αυστηρό μοτίβο ανάπτυξης. Το κρανίο μας είναι σχεδιασμένο, έτσι ώστε να μας δίνει τη δυνατότητα να αναπνέουμε, να μασάμε, να καταπίνουμε, να μιλάμε και να χαμογελάμε. Το ανθρώπινο κρανίο συνίσταται από το περίβλημα του εγκεφάλου και τα οστά του προσώπου – 22 οστά συνολικά. Δύο από αυτά τα οστά είναι αναμφισβήτητα τα πιο σημαντικά, καθώς ευθύνονται για το σχήμα του προσώπου, την ικανότητα μάσησης και τη δομή των αεραγωγών. Αυτά τα οστά είναι η άνω και η κάτω γνάθος.  

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η γνάθος είναι απλώς μια μηχανική συσκευή που μας επιτρέπει να αλέθουμε και να μασάμε την τροφή, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάνει πολύ περισσότερα και έχει σημαντική επίδραση σε κάθε άλλο όργανο του σώματος. 

Η άνω γνάθος: Αναπνοή, δόντια και φρονιμίτες  

Αν η άνω γνάθος δεν καταφέρει να αναπτυχθεί φυσιολογικά σε μία από τις τρεις διαστάσεις της ανάπτυξης (ύψος, πλάτος, βάθος), μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα, όπως απόφραξη των αεραγωγών, στραβά δόντια και έγκλειστους φρονιμίτες. Στην ηλικία των 12 περίπου ετών, αναπτύσσονται οι άνω φρονιμίτες στο οπίσθιο τμήμα της άνω γνάθου.  

Ως μέρος αυτής της διαδικασίας, το ιγμόρειο αναδιαμορφώνεται, με τη μετα- τροπή τμήματος του περιγράμματός του σε οστό, το οποίο θα φιλοξενήσει τους άνω φρονιμίτες. Όταν η αναδιαμόρφωση δεν γίνεται σωστά, δεν υπάρχει αρκετός χώρος για την έκφυση των φρονιμιτών, οι οποίοι παραμένουν έγκλειστοι. Γι’ αυτό και τόσο μεγάλος αριθμός ατόμων καταλήγει να χρειάζεται χειρουργική επέμβαση για την εξαγωγή των έγκλειστων φρονιμιτών, ιδιαιτέρως, όταν αυτοί ασκούν μεγάλη πίεση στα δόντια που βρίσκονται μπροστά τους.  

Η μη φυσιολογική ανάπτυξη της άνω και της κάτω γνάθου οδηγεί επίσης σε στραβά δόντια. Με απλά λόγια, τα οστά των γνάθων είναι οι βάσεις όπου πρέπει να αναπτυχθούν τα δόντια. Όταν η βάση δεν έχει το σωστό μέγεθος ή έχει παραμορφωθεί με κάποιο τρόπο, τα δόντια δεν μπορούν να αναπτυχθούν ισορροπημένα.  

Η άνω και η κάτω γνάθος είναι σαν το τσιμεντένιο υπόβαθρο των καθισμάτων σε ένα στάδιο. Αν το τσιμέντο είναι  αλλοιωμένο ή η βάση είναι πολύ μικρή, τα καθίσματα δεν μπορούν να τοποθετηθούν σε ευθυγραμμισμένες σειρές. Καταλήγουν να συνωστίζονται ή να προεξέχουν. 

Καθώς τα οστά του κρανίου είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, μια παραμόρφωση στην άνω γνάθο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε άλλες περιοχές του προ- σώπου και του κρανίου, όπως στις κόγχες των ματιών και στους ρινικούς κόλπους. Αν η άνω γνάθος δεν έχει αναπτυχθεί φυσιολογικά, οι κόγχες των ματιών μπορεί να είναι υπανάπτυ- κτες, παραμορφώνοντας τον βολβό του ματιού και οδηγώντας σε προβλήματα όρασης, όπως ο αστιγματισμός ή η μυωπία.

Μια παραμόρφωση στην άνω γνάθο μπορεί να μειώσει την πρόσληψη οξυγόνου. Ο άνθρωπος συλλέγει οξυγόνο κυρίως μέσω της ρινικής αναπνοής. Για την εξασφάλιση της οξυγόνωσης και του αερισμού, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ελεύθερη δίοδος του αέρα από τις αεροφόρες κοιλότητες στις ρινικές θαλάμες και στους πνεύμονες, και το αντίστροφο. Μια φυσιολογική ρινική δίοδος είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να επι- βραδύνει τη ροή του αέρα στα ιγμόρεια, να ζεσταίνει και να υγραίνει τον αέρα και να του επιτρέπει να αναμειχθεί με μονο- ξείδιο του αζώτου (ΝΟ), κάτι που αυξάνει την πρόσληψη οξυ- γόνου στους πνεύμονες.  

Όταν ένα άτομο αναπνέει από το στόμα, οι πνεύμονές του στεγνώνουν, ο αέρας δεν φιλτράρεται και δεν υπάρχει μονοξείδιο του αζώτου. Αυτό σημαίνει ότι το σώμα του στερείται συνεχώς οξυγόνου, η έλλειψη του οποίου μπορεί να βλάψει τους μυς της καρδιάς, τον ιστό του εγκεφάλου και, δυνητικά, κάθε κύτταρο στο σώμα του.  

Ο μη φυσιολογικός σχηματισμός της άνω γνάθου μπορεί επίσης να οδηγήσει σε στραβό ρινικό διάφραγμα και σε περιορισμό και απόφραξη των ρινικών διόδων. Όταν ένα άτομο έχει υψηλή υπερώα με στραβά άνω δόντια, η ικανότητά του να αναπνέει από τη μύτη μπορεί να μειωθεί. 

Ένας τρόπος για να ενισχύσουμε την πρόσληψη της κατάλληλης ποσότητας οξυγόνου είναι να πραγματοποιούμε τις κατάλληλες ασκήσεις μυολειτουργικής θεραπείας για το στόμα, τη γλώσσα και τη γνάθο. 

Η κάτω γνάθος: Κατάποση και αναπνοή 

Η κάτω γνάθος αποτελεί το μεγαλύτερο και ισχυρότερο οστό στο πρόσωπο. Φιλοξενεί τα κάτω δόντια και συνδέεται με τη βάση του κρανίου μέσω της κροταφογναθικής διάρθρωσης (ΚΓΔ). Η κάτω γνάθος παρέχει επίσης τα οστικά θεμέλια για τους μυς που στηρίζουν και ελέγχουν τη γλώσσα και τον λαιμό, και αντίστοιχα υποστηρίζουν τις ζωτικές λειτουργίες της κα- τάποσης και της αναπνοής. 

Αναπτύσσεται σε πλάτος, μήκος και ύψος κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Η κάτω γνάθος, όπως και στην περίπτωση της άνω γνάθου, δεν επηρεάζει μόνο τα δόντια, αλλά μπορεί να προκαλέσει υπνική άπνοια και άλλα αναπνευστικά προβλήματα. 

Ενώ το οστό της άνω γνάθου σχηματίζει τις ρινικές αεροφόρες οδούς, η κάτω γνάθος επηρεάζει τη διαμόρφωση των κατώτερων αεραγωγών (φάρυγγα, λάρυγγα, τραχεία και μαλακή υπερώα). 

Η γλώσσα αποτελείται από μια σύνθετη ομάδα μυών που συνδέονται με την κάτω γνάθο, τη μαλακή υπερώα και με το υοειδές οστό που έχει πεταλοειδές σχήμα και βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του λαιμού. Oι μύες αυτοί της γλώσσας λειτουργούν ως υποστηρικτική δομή για τον αεραγωγό του στόματος. Σε κατάσταση ηρεμίας, η γλώσσα πρέπει να παραμένει στην υπερώα, διατηρώντας τον αεραγωγό του στόματος ανοιχτό. Ωστόσο, όταν η υπερώα είναι στενή, η γλώσσα παραμένει στο κάτω μέρος του στόματος και οι μύες δεν κρατούν ανοιχτό τον αεραγωγό για να επιτελεστεί η λειτουργία της αναπνοής. Υπάρχει επίσης λιγότερος χώρος για τη γλώσσα, όταν η κάτω γνάθος δεν μπορεί να φιλοξενήσει σωστά τους φρονιμίτες. 

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κακή στάση της γλώσσας, η οποία παραμένει πίσω στον λαιμό αντί για την κορυφή του στόματος, και να προκαλέσει μείωση του μυϊκού της τόνου. Μια γλώσσα με έλλειψη μυϊκού τόνου μπορεί να παρακωλύσει την αναπνοή, στερώντας το κρίσιμο οξυγόνο από τους πνεύμονες. Αυτή η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια του ύπνου, οδηγώντας σε κρίσιμα προβλήματα για την υγεία του ανθρώπου, όπως υπνική άπνοια (διακοπές στην αναπνοή κατά τη διάρκεια του ύπνου). 

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Τί λένε τα δόντια για εμάς | Η ολιστική διάσταση της οδοντιατρικής”. Μπορείτε να το αποκτήσετε μέσα από εδώ. 

Η επιστημονική κοινότητα έχει αποδείξει ότι οι πρώιμες εμπειρίες και η περιγεννητική ψυχολογία ενός εμβρύου μπορούν να επηρεάσουν την υγεία και την ανάπτυξή του, συμπεριλαμβανομένης της μορφολογίας και της υγείας των δοντιών του. Τo έμβρυο αισθάνεται και ανταποκρίνεται στις ψυχικές καταστάσεις της μητέρας του, συμπεριλαμβανομένων των συναισθημάτων και της αγάπης που του εκδηλώνονται από τους γονείς του.

Όπως αναφέρω στο βιβλίο μου “Τί λένε τα δόντια για εμάς | Η ολιστική διάσταση της οδοντιατρικής”:

“Οι προγεννητικές εμπειρίες του εμβρύου κατέχουν σημαντική θέση στην ανάπτυξη του παιδιού, καθώς ευθύνονται τόσο για τη συναισθηματική όσο και για την κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Σημαντική για την ψυχολογία του μωρού είναι η ψυχοσωματική κατάσταση της μητέρας.

Η προγεννητική ψυχολογία είναι μια πολυδιάστατη επιστήμη, η οποία εξετάζει την ενδομήτρια εμπειρία του ατόμου κι ερευνά τον αντίκτυπο που αυτή έχει στη ζωή του. Ακόμη, αποκαλύπτει όλα όσα έχουν καταγραφεί στη συνείδησή του από τη σύλληψη έως και το τέλος του θηλασμού (3-4 ετών περίπου), καθορίζουν αποφασιστικά τη συμπεριφορά του ως ενήλικα, τη σωματική του υγεία, την ψυχική του ισορροπία, την ποιότητα των σχέσεων που συνάπτει και την πορεία της εξέλιξής του ως ανθρώπου.

Η υγεία του στόματος, εν γένει, είναι το αποτέλεσμα μιας λεπτής ισορροπίας πολύπλοκων μηχανισμών σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον.

Όλες οι ανισορροπίες κατά τη διάρκεια εξέλιξης του ανθρώπου, έχουν επίπτωση στη γενική αλλά και στη στοματική υγεία, καθώς και στην ανατολή και ανάπτυξη των δοντιών, και ευθύνονται για τις παθολογικές καταστάσεις που εμφανίζουν τα δόντια.

Όλα ξεκινούν από την εγκυμοσύνη

Όλες  οι έρευνες αποδεικνύουν την ορθότητα του πορίσματος του δόκτορος Michel Odent: “Η πρωταρχική υγεία, δηλαδή η φυσική και ψυχική υγεία του ανθρώπου, θεμελιώνεται κατά την εποχή της στενής σχέσης με την μητέρα, δηλαδή κατά τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης, τις κρίσιμες ώρες της γέννησης και την περίοδο του θηλασμού.”

Εχει αποδειχθεί πώς η ψυχολογία της εγκύου μετατρέπεται σε βιολογική κατάσταση στο έμβρυο που παρουσιαζει αργότερα  διαφορες  σωματικες δυσαρμονιες.

Σύμφωνα με τον δρα. Thomas Verny η ενδομήτρια ζωή καθορίζει την σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του, τον συνάνθρωπο, τον πλανήτη γη. Δεν είναι δυνατή η ύπαρξη Οικολογίας, στον Κόσμο, χωρίς να έχει προϋπάρξει Οικολογία στη Μήτρα. Οι έρευνες και τα συμπεράσματά του, δίνουν έμφαση στο περιβάλλον του παιδιού-εμβρύου. Ο σεβασμός του περιβάλλοντος αρχίζει από την ενδομήτρια ζωή!

Το έμβρυο αισθάνεται τις σκέψεις της μητέρας

Οι εικόνες, οι σκέψεις, οι ιδέες που η μητέρα τρέφει μέσα της, εμποτισμένες από τη συγκίνησή της και μάλιστα σε σχέση με το παιδί της, το επηρεάζουν, το μορφοποιούν.

Η επίδραση των σκέψεων της μητέρας στο έμβρυο ερευνήθηκε και από την γαλλίδα πανεπιστημιακή ερευνήτρια Marie-Claire Busnel, η οποία είπε: «εξίσου το έμβρυο αντιδρά στον λόγο όπως και στη σκέψη της μητέρας, όταν αυτή η σκέψη έχει μια σαφήνεια και ένταση».

Η έγκυος γυναίκα είναι μορφοποιός! Οι εικόνες και οι σκέψεις για το παιδί εγγράφουν σε ’αυτό εντυπώματα, μορφοποιούν δηλαδή διαμορφώνουν την ύπαρξή του.

Η αδιαφορία, η έλλειψη επιθυμίας για τη γέννηση του ή ακόμη και η απόρριψη του φύλου του από τους γονείς μπορούν να είναι τραυματικές εμπειρίες για το έμβρυο. Σύμφωνα με έρευνες, αυτές οι αρνητικές επιδράσεις μπορεί να έχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην ψυχολογια και στη γενικότερη υγεία του ατόμου, συμπεριλαμβανομένων των δοντιών του.

Όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα της εγκύου και του πατέρα που αποτελούν το πρώτο ενδομήτριο περιβάλλον, καθορίζουν ποιες ιδιότητες των γονιδίων θα εκφρασθούν και ποιες θα μείνουν σιωπηρές.

Η αισθητήρια ανάπτυξη του εμβρύου

Το μωρό, όταν γεννιέται, μεταφέρει μέσα του, μαζί με τον κληρονομικό του πλούτο, όλες τις εμπειρίες που έζησε μέσα στη μήτρα. Τα ενδομητρικά βιώματα θα επηρεάσουν τη σχέση με τη μητέρα, τις μελλοντικές του αντιλήψεις και προτιμήσεις, τον χαρακτήρα του, με δυο λέξεις, την υπόλοιπη ζωή του. Η επιστήμη επεκτείνεται όλο και πιο πίσω, ως τις ρίζες της ανθρώπινης ζωής,για να βρει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, να φωτίσει σημεία ακόμα σκοτεινά στη διαμόρφωση των ψυχικών δυσφοριών και διαταραχών και να αποκτήσει μια πληρέστερη εικόνα της εξελικτικής ιστορίας του ανθρώπου. 

Η εικόνα ότι το έμβρυο δεν είναι πια ένα παθητικό πλάσμα που μεγαλώνει σε ένα εντελώς προστατευτικό περιβάλλον, αναμένοντας την «αληθινή ζωή», αλλά ένα μικρό ον με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δραστήριο, ευαίσθητο, συνέχεια επηρεασμένο από τη μητέρα παρακινεί τους γονείς να συσχετίζονται με το παιδί τους ήδη από την περίοδο της κύησης. Ο παιδαγωγικός τους ρόλος ξεκινάει από τότε και η θετική επαφή με το έμβρυο φαίνεται ιδιαίτερα χρήσιμη για τη μετέπειτα σχέση τους. Τους εννέα μήνες της κύησης, το έμβρυο όχι απλώς μεγαλώνει αλλά και ωριμάζει σε όλες τις λειτουργίες του. 

Ο ρόλος της προγεννητικής ψυχολογίας

Η προγεννητική ψυχολογία τονίζει τη σημασία της πρώιμης σχέσης μητέρας – παιδιού, ήδη από τη μήτρα, ως βάση για τη μετέπειτα κοινή τους πορεία και τον σχηματισμό ενός υγιούς χαρακτήρα. Η χαρά για την εγκυμοσύνη, η αποδοχή του μωρού, η αίσθηση ικανοποίησης μεταδίδονται στο έμβρυο και αποτελούν γι’ αυτό μια πολύτιμη ψυχική τροφή. Η μητέρα επικοινωνεί με το έμβρυο με πολλούς τρόπους. Η πρώτη οδός επικοινωνίας είναι η καθαρά σωματική. 

Από τη στιγμή της σύλληψης το μητρικό σώμα προσαρμόζεται στις καινούργιες ανάγκες και παρέχει στο έμβρυο ό,τι χρειάζεται για να αναπτυχθεί. Η διατροφή, η λήψη φαρμάκων, το κάπνισμα, η χρήση οινοπνευματωδών ή ναρκωτικών ουσιών είναι παράγοντες που παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην υγιή σωματική ωρίμανση του εμβρύου, με πιθανές συνέπειες και στην εξέλιξη της ζωής του.

Συνοψίζοντας, η υγιής ανάπτυξη των δοντιών του εμβρύου επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως η γενετική κληρονομικότητα, οι προγεννητικές ψυχολογικές καταστάσεις της μητέρας, η διατροφή της μητέρας οι συνήθειες της,και οι οικογενιακες της  σχεσεις

Το έμβρυο δε ζητάει πολλά: μόνο αγάπη και αποδοχή και με αυτό τον τρόπο  τα καθημερινά προβλήματα του αγχους και του φοβου, ξεπερνιουνται και μετασχηματίζονται σε ζωτική δύναμη.

Η ενίσχυση της ενημέρωσης και εκπαίδευσης των μητέρων σχετικά με τη σημασία τησ περιγεννητικης ψυχολογιας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να συμβάλει στην πρόληψη των προβλημάτων γενικης αλλα και  οδοντικής υγείας του παιδιού από την αρχή της ζωής του.

Μάθετε περισσότερα για το  βιβλίο μου “Τί λένε τα δόντια για εμάς | Η ολιστική διάσταση της οδοντιατρικής” και αποκτήστε το σήμερα μέσα από εδώ. 

Είναι γεγονός ότι η επίσκεψή μας στον οδοντίατρο δεν είναι πάντα ευχάριστη.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό και πως μπορεί να αλλάξει;

Εσείς το γνωρίζατε;

Γνωρίζετε ότι η εμπειρία του φόβου είναι αποτυπωμένη στο DNA μας από τη πρωτόγονη περίοδο της εξέλιξης του ανθρώπου; Μάλιστα, έχει αποδειχθεί σωτήρια για την αντιμετώπιση των καταστάσεων επιβίωσης που αφορούσαν τη συλλογή τροφής, τους φυσικούς κινδύνους, τις  καταστροφές και τους  πολέμους, τις επιδρομές άλλων φυλών και την αναπαραγωγή.

Σε αυτές τις καταστάσεις απειλής κινητοποιούνται τα ένστικτα επιβίωσης. Είναι γενετικά προγραμματισμένες τάσεις που έχουν σχέση με το ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου και όταν κινητοποιηθούν έχουν σαν αποτέλεσμα συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως:

• • Μάχη: Ανάγκη να επιτεθούμε.
  • Φυγή: Θέλουμε να φύγουμε από το μέρος / την κατάσταση που βρισκόμαστε.
  • Μούδιασμα: Φυσικό, στο σώμα, ή νοητικό. Ξαφνικά, δεν μπορούμε να αντιδράσουμε.
  • Αποκοπή συναισθήματος.
  • Τάση για εμετό.
  • Λιποθυμία.
  • Παράδοση: Παραδίδουμε τα όπλα.

Όταν λοιπόν ο άνθρωπος βιώνει μια απειλή  ,αυτές οι αυτόματες τάσεις δραστηριοποιούνται. Στη συνέχεια, δημιουργούν το έδαφος για να εκφραστούν έντονα συναισθήματα, μπλοκαρίσματα και συμπτώματα στο φυσικό σώμα.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν νιώθουμε φόβο κατά τη διάρκεια της οδοντιατρικής επίσκεψης.

Τι σχέση έχει ο οδοντίατρος με αυτό;

Ο οδοντίατρος είναι η αντανάκλαση της φροντίδας και κηδεμονίας των γονιών μας. Φροντίζει τα δόντια μας, όπως μας φρόντιζαν οι γονείς μας στην παιδική μας ηλικία με το να εκπληρώνουν όλες τις ανάγκες μας για ασφάλεια, θρέψη, ζεστασιά, αγάπη και υποστήριξη.

Ο οδοντίατρος εισχωρεί στο στόμα που αντιπροσωπεύει ένα έντονα φορτισμένο ιδιωτικό χώρο που συνδέεται με την εξέλιξή μας και με όλες τις ζωτικές μας λειτουργίες. 

Έντονα συναισθήματα που σχετίζονται με την πρώιμη παιδική ηλικία, όπως:

• Καταπίεσης
• Βίας
• Απόρριψης
• Σωματικής ή λεκτικής κακοποίησης

μπορεί να επανεμφανιστούν κατά τη διάρκεια μιας θεραπείας και να κινητοποιήσουν τα ένστικτα επιβίωσης που με τη σειρά τους μπλοκρουν τη θεραπευτική διαδικασία.  

Ένα άτομο που αισθάνεται προδομένο ή νιώθει ότι δεν έλαβε επαρκή φροντίδα από τους γονείς του, τείνει να αναπαράγει μια παρόμοια εμπειρία στη σχέση του με τον οδοντίατρό του. 

Πόσοι άνθρωποι δεν ψάχνουν  απεγνωσμένα τον ιδανικό οδοντίατρο, ο οποίος θα αναλάβει να αποκαταστήσει τα δόντια και το χαμόγελό τους; Η επιμονή ή ο θυμός που συνοδεύει ορισμένες απαιτήσεις τους από τον θεράποντα οδοντίατρο υποδεικνύει ότι οι ασθενείς περιμένουν πάρα πολλά από αυτόν.

Είναι πολύ φυσικό και ανακουφιστικό να ελπίζουμε ότι ανοίγοντας το στόμα μας ο οδοντίατρος θα μας θεραπεύσει και θα μας απαλλάξει από τον πόνο. Είναι δικαιολογημένο να αποζητούμε τη φροντίδα ενός ικανού και επιδέξιου οδοντιάτρου.

Μήπως όμως δεν έχουμε την επίγνωση ότι ο οδοντίατρος που μας αναλαμβάνει αντανακλά την σχέση μας με τους γονείς μας και τα ψυχικά τραύματα της παιδικής μας ηλικίας αλλά και τις επιλογές και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας; 

Το άτομο που ταλαιπωρείται με προβλήματα στα δόντια του θα αναζητήσει έναν οδοντίατρο που θα προσπαθήσει να σώσει τα δόντια του.

Θα υπάρχει όμως οδοντίατρος – σωτήρας;

Μήπως η θεραπεία ξεκινά πρώτα από τον ίδιο τον ασθενή; 

Ο τρόπος με τον οποίο κάθε άτομο προσεγγίζει τη θεραπεία του είναι καθοριστικής σημασίας. Η εύρεση ενός «καλού» οδοντιάτρου προϋποθέτει να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας και να δεχτούμε να κοιτάξουμε τον πόνο κατάματα, χωρίς να το βάζουμε στα πόδια. 

Συχνά, η αλλαγή της συμπεριφοράς μας και μόνο, καθώς και οι συνειδητοποιήσεις που κάνουμε, φέρνουν στον δρόμο μας ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης που θα μας βοηθήσει με κατανόηση και σεβασμό. Άραγε, είναι τύχη ή σύμπτωση;  

Είμαστε έτοιμοι να φροντίσουμε τις πληγές μας και  να έλξουμε τον ανάλογο θεραπευτή οδοντίατρο;

Αν παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε αυτοκαταστροφικά μοτίβα, προσελκύουμε οδοντιάτρους που μας αντιμετωπίζουν με άσχημο τρόπο ή μας αφήνουν δυσαρεστημένους. Κατά συνέπεια, ο οδοντίατρος από σωτήρας μετατρέπεται σε βασανιστή και εμείς βιώνουμε μια σχέση θύτη – θύματος.

Ακόμα και αν είναι αποτέλεσμα αδεξιότητας ή αμέλειας του οδοντιάτρου, το ιατρικό λάθος δεν συμβαίνει τυχαία. Πραγματώνει μια ένταση που σχετίζεται με τα βιώματα και τις πεποιθήσεις μας. 

Το ιατρικό λάθος μοιάζει κατά κάποιον τρόπο με το ψυχικό τραύμα που έρχεται στη επιφάνεια για να μας υπενθυμίσει την εμπειρία που βιώσαμε σαν παιδιά με την απόρριψη, την παραβίαση των ορίων μας, την κακοποίηση αλλά και την  απεγνωσμένη ανάγκη μας για αγάπη, υποστήριξη, σεβασμό.

Μέσα από τη σχέση του με τον οδοντίατρο, ο ασθενής προσπαθεί να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους ίδιους του τους γονείς, τον πατέρα ή τη μητέρα του.

Μήπως αυτά τα συναισθήματα που νιώθουμε στη επίσκεψη στον οδοντίατρο και οι προσδοκίες που έχουμε για αποκατάσταση μας βοηθούν να συνδεθούμε με τον εσωτερικό μας εαυτό;

Αναρωτηθήκατε ποτέ ότι μπορεί να μας βοηθούν να αποκτήσουμε επίγνωση του τι σημαίνει αποδοχή και θεραπεία σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής μας;

Μπορούμε να επιλέξουμε τον ανάλογο θεραπευτή οδοντίατρο και να χτίσουμε σχέση εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού;

Αυτή είναι η προϋπόθεση που θα μας οδηγήσει μέσω της αποδοχής και αγάπης του εαυτού μας στην θεραπεία και στην αποκατάσταση παθολογικών καταστάσεων στο στόμα μας.

Ο Έρικ Έρικσον (1902-1994) γεννήθηκε στη Γερμανία. Το 1927 γνωρίστηκε στη Βιέννη με την ομάδα του Φρόιντ και κυρίως με την κόρη του, Άννα Φρόιντ, και έγινε μέλος της ψυχαναλυτικής εταιρείας, με ειδίκευση στην παιδοψυχανάλυση. Ο Έρικσον διατυπώνει την άποψη ότι η προσωπικότητα του ατόμου περνά μέσα από ορισμένα ψυχοκοινωνικά στάδια εξέλιξης. Κάθε στάδιο χαρακτηρίζεται από μια κρίση ή σύγκρουση την οποία το άτομο πρέπει να ξεπεράσει επιτυχώς, προκειμένου να συνεχιστεί ομαλά η ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. 

Οι προγεννητικές εμπειρίες του εμβρύου κατέχουν σημαντική θέση στην ανάπτυξη του παιδιού, καθώς ευθύνονται τόσο για τη συναισθηματική όσο και για την κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Σημαντική για την ψυχολογία του μωρού είναι η ψυχοσωματική κατάσταση της μητέρας. Η προγεννητική ψυχολογία είναι μια πολυδιάστατη επιστήμη η οποία εξετάζει την ενδομήτρια εμπειρία του ατόμου και ερευνά τον αντίκτυπο που αυτή έχει στη ζωή του. Ακόμη, αποκαλύπτει όλα όσα έχουν καταγραφεί στη συνείδησή του από τη σύλληψη έως και το τέλος του θηλασμού (3 – 4 ετών περίπου), καθορίζοντας αποφασιστικά τη συμπεριφορά του ως ενήλικα, τη σωματική του υγεία, την ψυχική του ισορροπία, την ποιότητα των σχέσεων που συνάπτει και την πορεία της εξέλιξής του ως ανθρώπου. 

Η υγεία του στόματος εν γένει είναι το αποτέλεσμα μιας λεπτής ισορροπίας πολύπλοκων μηχανισμών σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Εμβρυολογικά, ο στοματικός βλεννογόνος προέρχεται από το εξώδερμα και συμβάλλει τόσο στην πέψη, όσο και στη διατήρηση της ομοιόστασης στη στοματική κοιλότητα. Κατά την 8η εμβρυική εβδομάδα, από την άνω γναθιαία απόφυση θα διαπλαστεί το άνω όριο του στόματος, η άνω γνάθος, το ζυγωματικό οστό, το μεσογνάθιο οστό, μέρος του κροταφικού οστού, τα δόντια και οι γύρω μαλακοί ιστοί. Από την κάτω γναθιαία απόφυση, που ονομάζεται και χόνδρος του Meckel, διαπλάθεται η κάτω γνάθος, τα δόντια και τα γύρω μαλακά μόρια. 

Όλες οι ανισορροπίες σε συναισθηματικό επίπεδο, κατά τη διάρκεια εξέλιξης του ανθρώπου, έχουν επίπτωση στη γενική αλλά και στη στοματική υγεία, καθώς και στην ανατολή και ανάπτυξη των δοντιών, και ευθύνονται για τις παθολογικές καταστάσεις που εμφανίζουν τα δόντια. Παρακάτω, ακολουθούν οι περίοδοι ψυχοκοινωνικής εξέλιξης του ανθρώπου και η αντιστοιχία τους με την περίοδο εμφάνισης των δοντιών στο στόμα. 

Απόσπασμα από το βιβλίο μου “Τί λένε τα δόντια για εμάς | Η ολιστική διάσταση της οδοντιατρικής”. Μπορείτε να το αποκτήσετε μέσα από εδώ. 

Εμπιστοσύνη ή Αμφιβολία

Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης φάσης της ανάπτυξης ένα βρέφος εξαρτάται πλήρως από το περιβάλλον του. Όταν οι γονείς ή οι φροντιστές ανταποκρίνονται στις ανάγκες ενός παιδιού με συνέπεια και το παιδί νιώθει να ικανοποιούνται οι ανάγκες του με φροντίδα και αγάπη, το παιδί βιώνει την καλοσύνη και μαθαίνει να εμπιστεύεται τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω του. 

Τα νεογιλά δόντια συγκροτούν μια προσωρινή δομή, η οποία επιτρέπει στο παιδί να υπάρχει χωρίς τη μαμά του. Μέσω της νεογιλής οδοντοστοιχίας, μιας βιολογικής δομής που κληρονομείται από την εμβρυϊκή ζωή, η μαμά κληροδοτεί στο παιδί τo μέσο για να διαχωριστεί από αυτή.  

Τα νεογιλά δόντια συνιστούν ένα ασταθές, γεμάτο ανοίγματα, μα απαραίτητο φράγμα δοντιών κι επιτρέπουν στο παιδί να αποκτήσει κάποιο βαθμό αυτονομίας. Η ύπαρξή τους επιτρέπει στο παιδί να εκτελεί μια σειρά από στοιχειώδεις καθημερινές πράξεις όπως π.χ. να τρέφεται, να μιλά, να υπερασπίζεται τον εαυτό του και έτσι επηρεάζεται η κινητική του εξέλιξη. Τα δόντια δηλαδή προσφέρουν στο παιδί τη δυνατότητα να σιτίζεται μόνο του και όχι πια με τη βοήθεια της μαμάς.  

Η μάσηση απαιτεί κάποια προσπάθεια. Τα δόντια οπλίζουν κατά κάποιο τρόπο το παιδί, του παρέχουν σταθερή υποστήριξη, όταν έρχεται αντιμέτωπο με τις απαιτήσεις και τη σκληρότητα του κόσμου.  

Για ποιον λόγο εμφανίζονται παθήσεις στα νεογιλά δόντια;  

Όταν ένα νεογιλό δόντι υφίσταται φθορά, υποδηλώνει μία αμφισβήτηση στην εύθραυστη αυτονομία του παιδιού. Όλο αυτό υποδεικνύει μια παλινδρόμηση προς τη μήτρα, όπου το παιδί επιστρέφει πολύ πιο σύντομα απ’ όσο χρειάστηκε για να βγει από αυτή. Για το παιδί, η καταστροφή των δοντιών του αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο επιχειρεί μια λυτρωτική στροφή προς τα πίσω, για να εξαλείψει τις δυσκολίες και να ξαναβρεθεί στην ομαλότητα της πρωταρχικής μήτρας, που το προστατεύει, το θρέφει και εγγυάται την επιβίωσή του.  

Καταστρέφοντας τα δόντια του, το παιδί εξαλείφει τη δομή του, αρνείται να υπάρχει ως ένα ξεχωριστό άτομο. Πρόκειται για ένα ένστικτο επιβίωσης και προστασίας απέναντι στις δυσκολίες και στον πόνο. Για παράδειγμα, η εμφάνιση τερηδόνας αποτελεί ένδειξη ότι το παιδί αντιμετωπίζει άγχος, έναν αποχωρισμό ή μια ανυπέρβλητη δυσκολία. Το παιδί προσπαθεί να δραπετεύσει και να φύγει από μια πραγματικότητα γεμάτη δυσκολίες. 

Σε κάθε τέτοια περίπτωση, κρύβεται το μήνυμα: «Δεν μπορώ να προχωρήσω περισσότερο, θέλω να γυρίσω πίσω». Είναι κάτι σαν έκκληση για βοήθεια, που ο γονέας χρειάζεται να αναγνωρίσει και να αφουγκραστεί. Αν αναλογισθούμε ότι η ανάπτυξη ισοδυναμεί με μια σειρά από αποχωρισμούς (γέννηση, απογαλακτισμός κ.λπ.), υπάρχει υψηλός κίνδυνος το παιδί να αναπτύσσει τερηδόνα κάθε φορά που σε ένα στάδιο ανάπτυξης ενεργοποιείται ξανά το άγχος του αποχωρισμού.  

Όταν μέσα από το παιδί εκφράζονται τα προβλήματα του γονέα

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι παθήσεις που εμφανίζονται στα δόντια του μικρού παιδιού δεν αφορούν το ίδιο, αλλά αντανακλούν ένα πρόβλημα του γονέα. 

Αυτό συμβαίνει συχνά όταν έχουμε κάταγμα ενός νεογιλού δοντιού. Σαν ένας πιστός καθρέφτης, το παιδί αντικατοπτρίζει συνεπώς το θέμα του γονέα, ο οποίος αισθάνεται «ραγισμένος» ή ταλαιπωρημένος από τη ζωή. Σαν ένα κανονικό συναισθηματικό σφουγγάρι, το παιδί αντιλαμβάνεται και εκφράζει τη δυσφορία του γονέα.  

Για παράδειγμα, έστω ένα κοριτσάκι τριών ετών, το οποίο τραυματίζει επανειλημμένα, ύστερα από πτώσεις, τον κεντρικό τομέα πάνω δεξιά (πλευρά που συνδέεται με τη μητέρα). Το δόντι γίνεται γκρι και μετά μαύρο. Τα επεισόδια συμβαίνουν πάντα, όταν το κοριτσάκι βρίσκεται υπό την ευθύνη της γιαγιάς της, από την οικογένεια του πατέρα της.  

Σε αυτή την περίπτωση το κορίτσι εκφράζει τη δυσφορία της μητέρας της, η οποία έρχεται σε δύσκολη θέση, όταν πρέπει να αφήσει την κόρη της στην πεθερά της, για να πάει στη δουλειά. «Θα νομίζει ότι την εγκαταλείπω, θα πρέπει να με θεωρεί κακή μητέρα», σκέφτεται η μητέρα της, κάθε φορά που εμπιστεύεται το κοριτσάκι της στη γιαγιά του και κάθε φορά που την παραλαμβάνει από εκείνη.  

Επιπλέον, η μητέρα νομίζει ότι βλέπει αποδοκιμασία στο βλέμμα της πεθεράς της και νιώθει ενοχές εξαιτίας της απαιτητικής αλλά συνάμα συναρπαστικής εργασίας της, την οποία δεν θέλει να εγκαταλείψει. Καθώς περνάει ο καιρός, αισθάνεται όλο και περισσότερο ότι κρίνεται και αποδοκιμάζεται.  

Το μαύρισμα του δοντιού της κόρης της αντικατοπτρίζει το αίσθημα ντροπής της μητέρας, η οποία νιώθει τύψεις γιατί νομίζει ότι είναι μια «κακή μητέρα». Η ημέρα που διαλύεται ο κεντρικός τομέας του μικρού κοριτσιού αντανακλά την εικόνα της μητέρας, που γίνεται κομμάτια, καθώς θίγεται από ένα σχόλιο της πεθεράς της. Λίγο καιρό αργότερα, εκείνη επιλέγει να εμπιστευτεί την κόρη της σε μια νταντά. Το κοριτσάκι, ως διά μαγείας, σταματά να έχει πλέον άλλους τραυματισμούς στα δόντια του. 

Όπως σε κάθε άλλη περίπτωση, έτσι και με τα νεογιλά δόντια, καταλήγουμε σε ένα σημαντικό συμπέρασμα. Το σύμπτωμα είναι πάντα η έκφραση ενός μηνύματος που θέλει να μας δώσει το σώμα το δικό μας ή των παιδιών μας. Αξιοποιώντας τη γνώση της ολιστικής προσέγγισης, μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε αυτό το μήνυμα και να οδηγηθούμε σε μία βαθύτερη θεραπεία που θα μας δώσει μία ισορροπημένη ζωή απαλλαγμένη από τραύματα και παθήσεις.  

Τα τελευταία χρόνια, οι επιστήμονες ερευνούν πώς οι διατροφικές μας συνήθειες  τροποποιούν την έκφραση των γονιδίων μας σε εμάς στους προγόνους και τους απογόνους μας. Αυτό που προκύπτει είναι πως η σχέση μεταξύ διατροφής και γονιδίων επηρεάζει τη γενική μας υγεία, τη ψυχοσυναισθηματική μας κατάσταση και τη μακροζωία μας. 

Συνήθως εξετάζουμε την τροφή μας υπολογίζοντας τις βιταμίνες, τα ιχνοστοιχεία, τα μέταλλα, το λίπος, την πρωτεΐνη και τους υδατάνθρακες. Όμως η επίδρασή της είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Η τροφή είναι οποιαδήποτε ουσία καταναλώνεται για να παρέχει διατροφική υποστήριξη σε έναν οργανισμό για την ανάπτυξη και την επιβίωσή του, αλλά επίσης έχει προληπτική και θεραπευτική αξία. 

Όπως αναφέρει ο Ιπποκράτης: “Η τροφή σου είναι το φάρμακο σου” 

Οι γρήργοροι ρυθμοί της καθημερινότητας έχουν επιφέρει αυξημένη κατανάλωση  επεξεργασμένων τροφίμων, που δεν είναι οφέλιμη για την υγεία μας.  

Οι υπερ – επεξεργασμένες τροφές είναι παρασκευάσματα, στα οποία διάφορα βιομηχανικά υλικά (όπως οι γαλακτωματοποιητές, πυκνωτικά και τεχνητά αρώματα) συγχωνεύονται στα τρόφιμα και μειώνουν τη θρεπτική τους αξία. 

Τα θρεπτικά συστατικά της τροφής μας είναι αυτά που μας χαρίζουν δύναμη, ταχύτητα, συγκέντρωση, έμπνευση, ευκινησία και συντονισμό, για να εκπληρώσουμε επαρκώς τις καθημερινές μας δραστηριότητες. 

Σύμφωνα όμως με την ολιστική προσέγγιση γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι είναι πολυδιάστατοι οργανισμοί, δεν είναι μηχανές και η τροφή δεν είναι μόνο καύσιμη ύλη  για να κινηθούν. 

Είμαστε πολύπλοκοι οργανισμοί με βιοχημεία, συναίσθημα, πνεύμα ,νόηση, και μνήμες. Αντίστοιχα, είμαστε μέλη οικογενειών, ομάδων, κοινωνιών και μεγασυστημάτων και πολλών άλλων. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε να τραφούμε σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής μας και αυτό σημαίνει ουσιαστική θρέψη και πραγματική ενδυνάμωση. 

Υπάρχουν πράγματα ή καταστάσεις στη ζωή που τρέφουν την καρδιά και την ψυχή μας, όπως οι υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, η φυσική δραστηριότητα που μας ευχαριστεί, η εργασία μας που μας ικανοποιεί και μας ολοκληρώνει, οι πνευματικές μας πρακτικές για αυτοβελτίωση, η επαφή μας με τη φύση. Όλα αυτά μας τρέφουν μας χορταίνουν και μας εξισορροπούν και αποτελούν τη αναγκαία και πρωταρχική βασική μας θρέψη.  

Αν δεν υπάρχει ισορροπία στη πρωταρχική αναγκαία θρέψη μας και δεν έχουμε απόλαυση, θα προσπαθήσουμε να γεμίσουμε το κενό με την τροφή που καταναλώνουμε καθημερινά, χωρίς όμως να μπορούμε να ικανοποιήσουμε αυτή τη βαθιά αδυσώπητη πείνα για αρμονία και χαρά στη ζωή μας. Το αποτέλεσμα είναι τελικά να εμφανίζουμε διάφορα προβλήματα υγείας όπως οδοντιατρικά θέματα, φλεγμονές, διαβήτη, παχυσαρκία, υπέρταση, αυτοάνοσα και πολλά άλλα.

Το φαγητό ως ψυχοσυναισθηματική τροφή 

Το φαγητό λειτουργεί ως μέσο παρηγοριάς από την βρεφική και παιδική ηλικία κιόλας. Εάν ένα μωρό κλαίει και ο γονιός δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει το γιατί, η πιπίλα ή το γάλα είναι το πρώτο μέσο ανακούφισης. Μεγαλώνοντας, θα αντικαταστήσουμε  την πιπίλα και το μπιμπερό με ένα γλυκό, ένα σακουλάκι σνακ, μια τσίχλα. 

Το φαγητό συχνά μπορεί ν’ αντικαθιστά την σχέση αλλά και να την επιβεβαιώνει. Ένα παιδί που ζητάει τον χρόνο και την παρέα των γονιών του, αντί αυτού συχνά μπορεί να παίρνει ένα ωραίο γλυκό και το αγαπημένο του πρόγραμμα στην τηλεόραση. Για τους γηραιότερους, ένας τρόπος για να κάνουν σχέση με τα μικρά παιδιά ήταν προσφέροντας καραμέλες ή σοκολάτες. Ενώ το οικογενειακό τραπέζι αποτελεί ένα τρόπο να επικυρωθεί η ενότητα και η ομόνοια της οικογένειας. 

Αποκτούμε λοιπόν από πολύ νωρίς μια σχέση με την τροφή που δεν αφορά μόνο την κάλυψη των βιολογικών μας αναγκών. Το φαγητό, υπάρχει στην ζωή μας δίνοντας νόημα και σε άλλες πτυχές της. 

Το φαγητό, λόγω συναισθηματικής ανάγκης είναι κοινή εμπειρία για όλους μας. Τρώμε όταν είμαστε χαρούμενοι για να γιορτάσουμε, ενώ δεν πεινάμε! Τρώμε για να διασκεδάσουμε και να συναντηθούμε με φίλους, όταν μένουμε στο σπίτι και βλέπουμε τηλεόραση, για να σταματήσουμε την ανία μας.  

Για κάποιους ανθρώπους όμως, το συναισθηματικό φαγητό μπορεί να γίνει τρόπος ζωής, αλλά και ο μοναδικός τρόπος να διαχειριστούν τα δύσκολα συναισθήματα όπως το θυμό τη λύπη, την αγωνία και το γενικευμένο άγχος.  

Όταν το συναισθηματικό φαγητό, γίνεται μια τακτική συνήθεια ή όταν αυτό οδηγεί σε μίσος ή τιμωρία για τον εαυτό, σε κατάθλιψη, απομόνωση και ντροπή ή σε συμπεριφορές εξαγνισμού και ελέγχου, όπως εξαντλητικές δίαιτες, εμετό, χρήση καθαρτικών ενδείκνυται η βοήθεια ενός ειδικού της ψυχικής υγείας. 

Φαγητό και φροντίδα κατά την παιδική ηλικία

Όταν η φροντίδα που δεχόμαστε ως παιδιά προσφέρεται μόνο μέσω του φαγητού, μαθαίνουμε να φροντίζουμε μετέπειτα τον εαυτό μας με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Έτσι, συνδεόμαστε μόνο με αυτό το επίπεδο της θρέψης.  

Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ισχύει κάτι τέτοιο. Έτσι, ίσως να χρειάζεται να μας εκπαιδεύσουμε από την αρχή, ώστε να μάθουμε τη θρέψη σε όλα τα επίπεδα. Με αυτόν τον τρόπο θα μάθουμε να μας προσφέρουμε τη θρέψη όχι μόνο με το φαγητό αλλά με το παιχνίδι, τη σωματική και τη λεκτική επικοινωνία. 

Δε χρειάζεται να είναι η τροφή η πιο δυνατή και κυρίαρχη απόδειξη αγάπης και φροντίδας, ούτε να καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας μεταξύ των μελών μιας οικογένειας και μιας κοινωνικής ομάδας. 

Θα ήταν ωφέλιμο για τα παιδιά στις διάφορες περιόδους εξέλιξής τους, παράλληλα με τις άλλες δεξιότητες που αναπτύσσουν, να εκπαιδευτούν και να καλλιεργήσουν την ικανότητα της επικοινωνίας. Να μάθουν να εκφράζουν τις ανάγκες τους  ξεκάθαρα και να νοιώθουν ασφάλεια να επικοινωνήσουν τα συναισθήματά τους. Αυτό θα τα θρέψει ψυχοσυναισθηματικά και θα τα βοηθήσει να αυτονομηθούν και να εξελιχθούν!  

Το να μας ακούσουν και να μας παρηγορήσουν, να μας κατανοήσουν και να μας προστατεύσουν, να μας τείνουν το χέρι και να ανοίξουν την αγκαλιά τους είναι κι άλλοι τρόποι (μορφές επικοινωνίας) που θα μας βοηθήσουν να τραφούμε, να νιώσουμε ότι αξίζουμε τη αγάπη και να κατανοήσουμε τη θρέψη μέσω του μοιράσματος, της θαλπωρής και της επικοινωνίας. 

Η ολιστική προσέγγιση και οι προτάσεις της για μία ισορροπημένη θρέψη σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής μας βοηθάει τον άνθρωπο να ολοκληρωθεί και να χαρεί το δώρο της Ζωής. Με αυτό τον τρόπο, η απόλαυση γίνεται η φυσική μας κατάσταση.  

Σε επίπεδο φυσιολογίας, όταν κάποια πίεση ξεπεράσει τα όρια της αντοχής του σώματός μας, επέρχεται σωματικός τραυματισμός: οι τένοντες και οι μύες παθαίνουν θλάση, τα ούλα πρήζονται, τα οστά και τα δόντια σπάνε και χαλάνε και έχουν φλεγμονές. 

Το ψυχικό τραύμα  

Σε ψυχικό επίπεδο, όταν βιώνουμε ένα υπέρμετρα στρεσογόνο γεγονός, επιστρατεύονται μέσα μας όλες οι ψυχικές δυνάμεις, ώστε να επεξεργαστούμε, όσο το δυνατόν καλύτερα, αυτή την εμπειρία. Όταν οι προσπάθειές μας δεν επαρκούν, τότε δημιουργούνται εσωτερικά «ρήγματα» και ο τραυματισμός  εγγράφεται ανεξίτηλα στη μνήμη, και στο σώμα μας, χωρίς να είμαστε σε θέση να τον ξεπεράσουμε. 

Καταστάσεις που συνδέονται με τραυματικές  εμπειρίες είναι οι φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημύρες, φωτιά), η κακοποίηση (σωματική ή σεξουαλική), μια ληστεία, ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, ο πόλεμος, η κατάσταση ομηρίας, η διάγνωση κάποιας σοβαρής ασθένειας, ο θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου κ.α.   

Στην πραγματικότητα όμως το πόσο  στρεσογόνο  θεωρείται ένα γεγονός εξαρτάται από το ίδιο το άτομο που το βιώνει, ανάλογα με το πόσο ευαίσθητο και αδύναμο είναι σε εκείνη τη φάση της ζωής του. 

 

Κατά τη διάρκεια ενός τραυματικού γεγονότος, το νευρικό σύστημα μπαίνει σε “κατάσταση επιβίωσης”, όπου ενεργοποιείται το συμπαθητικό νευρικό σύστημα. Ορισμένες φορές είναι δύσκολο να επανέλθει ξανά στην προηγούμενη φυσιολογική, ήρεμη κατάσταση, όπου επικρατεί το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα.  

 Αν το νευρικό σύστημα μείνει σε “κατάσταση επιβίωσης”, απελευθερώνονται οι ορμόνες του στρες  που προκαλούν πολλα  προβλήματα όπως πχ αύξηση στην αρτηριακή πίεση και στη γλυκόζη του αίματος με επακόλουθο την αδυναμία  του ανοσοποιητικού συστήματος για εξισορρόπιση και επούλωση.  

Τα ψυχοσωματικά συμπτώματα εκδηλώνονται όταν το σώμα είναι σε συνεχή πίεση.

Κάθε φορά που το ατομο κατά τη διάρκεια της ζωής του εκτίθεται σε γεγονότα που μοιάζουν ή συμβολίζουν κάποια πλευρά του τραυματικού γεγονότος που βίωσε στο παρελθόν, εμφανίζει ψυχολογική ενόχληση. 

Κατακλύζεται από έντονα συναισθήματα όπως φόβος, θλίψη, μίσος, μοναξιά,και έχει έντονη ανησυχία και στρες. Επίσης μπορεί να αντιδράσει με παγωμα και συναισθηματική  αποσύνδεση, απάθεια, ναυτία και ζαλάδα.

Τέλος, μπορεί να έχει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις, όπως εκρήξεις θυμού, κρισεις πανικού,και ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως σφίξιμο στο στομάχι  τρέμουλο στη φωνή, μυοσκελετικούς πονους, πονόδοντο, φλεγμονες στο στόμα και πολλά άλλα.

Η επίδραση του τραύματος στον εγκέφαλο 

Ο εγκέφαλος, με τους μηχανισμούς που διαθέτει για την αυτοσυντήρησή μας, παραμένει εξαρτημένος  στα τραυματικά  γεγονότα, με σκοπό να μας βοηθήσει να αποφύγουμε να πληγωθούμε με τον ίδιο τρόπο στο μέλλον.  

Κινητοποιεί λοιπόν τα ένστικτα επιβίωσης και δημιουργεί ένα μοτίβο συμπεριφοράς που περιστρέφεται γύρω από τη τραυματική εμπειρία, χωρίς έξοδο προς την ολοκλήρωση και θεραπεία του τραύματος. 

Το τραύμα παραμένει στο μη-αναλυτικό τμήμα του εγκεφάλου (δεξιό ημισφαίριο) – όπου εδράζονται τα συναισθήματα, η δημιουργικότητα, οι εμπειρίες και συνδέεται  με μία εικόνα που  εκφράζεται στο σώμα  με το σύμπτωμα.

Η επιτυχημένη επεξεργασία των εμπειριών μας γίνεται χρησιμοποιώντας το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου που συνδέεται με τη λογική, τους συλλογισμούς και τη λεκτική επικοινωνία. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται πρώτα να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας, ώστε να αποκτήσουμε την ικανότητα να τα νιώσουμε και να τα αντιμετωπίσουμε.

Μόνο έτσι καταφέρνουμε να βάλουμε λέξεις στην εμπειρία μας,  να την αφηγηθούμε και να μπορέσουμε να τη διαχειριστούμε. 

Τα άλυτα συναισθηματικά θέματα προκαλούν  ψυχοσωματικά  συμπτώματα , στο στόμα και  μπορεί να εμφανίσουμε: 

• Δυσλειτουργία της άρθρωσης,  
• Πόνο,  
• Τερηδόνα,  
• Ουλίτιδα και  
• Φλεγμονές.  

Υπάρχει άραγε δυνατότητα απόδρασης και  διαφυγής από τον κύκλο του τραύματος;

Μήπως είμαστε όλοι μας αιχμάλωτοι του παρελθόντος και της ιστορίας μας, ζώντας συνεχώς την  επανάληψη των τραυματικών βιωμάτων μας; Είμαστε σε θέση να αποδεχθούμε το παρελθόν μας και να απελευθερωθούμε από τις επιδράσεις του; Τελικά, αν οι  πρώιμες παιδικές εμπειρίες  μας είναι τόσο καθοριστικές στην  διαμόρφωση του ενήλικου εαυτού μας; Τι δυνατότητες επιδιόρθωσης έχουμε;  

Πιστεύω ότι με τις διάφορες ψυχοθεραπευτικές μεθόδους, με δέσμευση στη προσωπική θεραπεία και με εκπαίδευση μπορεί να αναπτύξουμε  τη δυνατότητα της διαχείρισης του τραυματικού γεγονότος . Μέσω της αφήγησης, το άτομο μπορεί να αυτοοργανωθεί και να μετατρέψει την εμπειρία του σε ιστορία με συνοχή και νόημα και την ίδια στιγμή να συνδεθεί και με  άλλους ανθρώπους. 

Έτσι, μπορούμε να μάθουμε να αντιδράμε διαφορετικά και με πιο προσαρμοστικούς τρόπους. Τότε, επιλέγουμε συνειδητά να μάθουμε να κουβαλάμε το παρελθόν μέσα μας, αλλά να μη χρειάζεται να ζούμε σε αυτό. 

Αυτή η αποδοχή και η κατανόηση θα μας οδηγήσει σε βαθιά θεραπεία και  σε κατάσταση ισορροπίας ώστε να μη χρειαζόμαστε πιά τα συμπτώματα, τον πόνο και τη δυσφορία όπως για παράδειγμα στο μικροσύστημα του στόματός μας για να έχουμε επικοινωνία με τον ψυχοσυναισθηματικό μας κόσμο. 

Οτιδήποτε συμβαίνει στο στόμα επηρεάζει ολόκληρο το σώμα και προκαλεί συγκεκριμένα συμπτώματα σε άλλα σημεία και ιστούς. Αντίστροφα ό,τι συμβαίνει στο σώμα επηρεάζει και τη στοματική υγεία. Τα δόντια μας είναι συνδεδεμένα μέσω των εσωτερικών συνδέσεων του νευρικού και κυκλοφορικού μας συστήματος αλλά και μέσω των ενεργειακών δικτύων των μεσημβρινών, με κάθε ιστό ,αδένα και όργανο στο σώμα μας. Όπως και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος, τα δόντια αντανακλούν τη φυσική και συναισθηματική κατάσταση του ατόμου και αποθηκεύουν μνήμες από τα γεγονότα της ζωής μας και ιδιαιτέρως από τις στρεσογόνους καταστάσεις.

Το 1940 ένας Γερμανός γιατρός, ο Dr. Reinhard Voll ανακάλυψε μετά από έρευνα 40 ετών, ως καθηγητής ανατομίας αλλά και βελονιστής, μια μέθοδο που ονομάζεται EAV testing method.

Με τη χρήση ειδικού μηχανήματος και μετρώντας τη διαφορά δυναμικού σε διάφορα σημεία βελονισμού κατάφερε να εξάγει συμπεράσματα για τη γενική υγεία του ατόμου, και να κατανοήσει τη σχέση της με προβλήματα του στόματος, με αποτέλεσμα την δυνατότητα επιλογής της κατάλληλης θεραπείας για τον καθένα.

Το αόρατο στοιχείο που συνδέει τα πάντα

Υπάρχει ένα στοιχείο που δεν είναι ορατό και συνδέει τα πάντα στο σώμα. Ονομάζεται ενεργειακό σύστημα των μεσημβρινών. Για πολλούς αιώνες οι γιατροί που ασκούν το βελονισμό  γνώριζαν την ύπαρξη ενός δικτύου από ενεργειακά κανάλια που το χρησιμοποιεί το σώμα μας για να έχει ενδοεπικοινωνία ανάμεσα στα διάφορα μέρη του και για να εξισορροπεί την ροή της  ενέργειάς του. 

Ένας βελονιστής για να επηρεάσει τη ροή της ενέργειας χρησιμοποιεί βελόνες σε συγκεκριμένα σημεία, άλλος θεραπευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει δακτυλική πίεση και άλλος ειδικές συχνότητες. Υπάρχουν 12  κύριοι μεσημβρινοί που αντιστοιχούν στα κύρια όργανα και αδένες και κατά μήκος τους καταγράφονται πολλά σημεία βελονισμού που φτιάχνουν ένα χάρτη σαν σύστημα πλοήγησης( navigator) της ενέργειας στο σώμα, το οποίο χρησιμοποιεί ο θεραπευτής για να επηρεάσει θετικά τη υγεία του ατόμου. 

Η σύγχρονη επιστήμη έχει αποδείξει την ύπαρξη του Ενεργειακού Συστήματος με τη τεχνολογία του Nuclear Magnetic Resonance Imaging System  καθώς και την ιδιαίτερη ευαισθησία που εμφανίζει σε οτιδήποτε συμβαίνει στο σώμα ακόμη και στο πιο μικροσκοπικό ιστό του και στη πιο μικρή ποσότητα τοξίνης.   

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι όλα είναι συνδεδεμένα μέσα στο ανθρώπινο σώμα μέσω των διακλαδώσεων αυτών των ενεργειακών καναλιών 

 Ο χάρτης αυτών των ειδικών συνδέσεων  μεταξύ δοντιών και σώματος (tooth and body connection chart) μπορεί να βοηθήσει οδοντίατρο και γιατρό να συνεργαστούν με νέα δεδομένα και καινούριες προοπτικές στη θεραπεία   και να έχουν καλύτερα αποτελέσματα 

Σε περίπτωση που πιστεύετε ότι αυτός ο χάρτης μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη υγεία σας, θα χαρώ να επικοινωνήσετε μαζί μου.